බඩගිනි වෘකයාගේ ජාතකය

බඩගිනි වෘකයාගේ ජාතකය

ඈත අතීතයේ, ඝන වනයක් මැද, බෝසතා වෘකයෙකුගේ ස්වරූපයෙන් උපත ලැබීය. ඔහු ශක්තිමත්, දක්ෂ සහ ඉතාමත් බඩගිනි සත්වයෙකි. ඔහුගේ ජීවිතය නිරන්තරයෙන්ම ආහාර සොයා ගැනීමේ අරගලයකින් සමන්විත විය. වනය ඝන විය, එහි වන සතුන් ඝණ වනාන්තරයේ සැඟවී සිටියහ. බෝසතා, නිරතුරුවම මුව, හාවුන් හෝ වෙනත් කුඩා සතුන්ගේ සුවඳ සොයමින්, තම බඩගිනි නිවා ගැනීමට උත්සාහ කළේය. ඔහුගේ ඇස්, තියුණු හා විමසිලිමත් විය, සෑම විටම ගොදුරක් සොයමින් වනය පුරා නෙත් යොමු කළේය. ඔහුගේ දත්, තියුණු හා සුදු පැහැති විය, ආහාරය ඉරා දැමීමට සූදානම් විය.

දිනක්, බෝසතාට දැඩි කුසගින්නක් දැනුනි. ඔහු දින ගණනාවක් තිස්සේ කිසිදු ගොදුරක් සොයාගෙන නොතිබුණි. ඔහුගේ බඩ කෑගැසුවේය, ඔහුගේ ශරීරය දුර්වල වෙමින් තිබුණි. ඔහු වනය පුරා ඇවිද, තම සුවඳ දැනුම භාවිතා කරමින්, ආහාර සොයමින් සිටියේය. ඔහුගේ හදවත බලාපොරොත්තු සුන්වීමෙන් හා අධෛර්යයෙන් පිරී ගියේය. ඔහුට කිසිදු ගොදුරක් හමු නොවීය. ඔහු දුටු සියලුම කුඩා සතුන්, බියෙන් පලා ගියහ.

ඔහු වෙහෙසට පත්ව, බලාපොරොත්තු සුන් වූ අතර, එක් මහා ගසක් යට විවේක ගැනීමට වාඩි විය. හදිසියේම, ඔහුට දුර සිට මනුෂ්‍ය හඬක් ඇසුණි. ඔහු තම කන් ඔසවා, එම හඬ පැමිණෙන දිශාවට සාවධානව සවන් දුන්නේය. ඔහු දුටුවේ, මිනිසුන් පිරිසක්, ඔවුන්ගේ අශ්වයන් පිට නැගී, වනය තුළින් ගමන් කරන බවයි. ඔවුන්ගේ අශ්වයන් පිට, විශාල මළ සිරුරු රැගෙන ගියහ. බෝසතාට වැටහුණේ, ඔවුන් දඩයම් කරුවන් බවත්, ඔවුන් විසින් දඩයම් කරන ලද සතුන් රැගෙන යන බවත්ය.

ඔහුගේ හදවතේ දැඩි ආශාවක් උපදි. ඔහුට එම මළ සිරුරු වලින් යමක් ආහාරයට ගැනීමට හැකි නම්, ඔහුට තම කුසගින්න නිවා ගත හැකි බව ඔහු දැන සිටියේය. නමුත් ඔහු දැන සිටියේ, මිනිසුන් සහ ඔවුන්ගේ අශ්වයන්, ඔහුට ඉතාමත් භයානක බවයි. ඔහුට ඔවුන්ගේ ළඟට යාමට බියක් දැනුනි.

එවිට, ඔහුට එක් අදහසක් පහළ විය. ඔහු තම බඩගින්න නිසා, ඕනෑම දෙයක් කිරීමට සූදානම් විය. ඔහු තම ගොදුර අතපසු නොකිරීමට අධිටන් විය. ඔහු සෙමින්, සෙමින්, ගස් අතර සැඟවී, දඩයම් කරුවන් දෙසට ගමන් කළේය. ඔහු තම ශරීරය බිමට සමතලා කර, කිසිදු ශබ්දයක් නොකිරීමට උත්සාහ කළේය. ඔහු තම හදවතේ දැඩි බියක් තිබුණත්, ඔහු ඉදිරියට ගියේය.

දඩයම් කරුවන්, ඔවුන්ගේ මළ සිරුරු ගැන සාකච්ඡා කරමින්, ගමනෙහි යෙදී සිටියහ. ඔවුන්ට බෝසතා ළඟට එන බවක් දැනුණේ නැත. ඔහු ඔවුන්ට ඉතාමත් ළඟින් ළඟා වූ විට, ඔහු හදිසියේම, ඔවුන් ඉදිරියේ පෙනී සිටියේය. දඩයම් කරුවන්, බියෙන් හා පුදුමයෙන් කෑගැසූහ. ඔවුන්ගේ අශ්වයන් ද, භීතියට පත්ව, පැන යාමට උත්සාහ කළහ.

'අනේ දෙවියනේ! වෘකයෙක්!' එක් දඩයම් කරුවෙක් කෑගැසුවේය.

'ඒක ඉතාමත් විශාලයි!' තවත් කෙනෙක් කීය.

බෝසතා, තම බඩගින්න නිසා, කිසිදු බියක් නැතිව, ඔවුන් දෙසට ගමන් කළේය. ඔහු තම තියුණු දත් පෙන්වා, ඝෝෂා කළේය. දඩයම් කරුවන්ට, ඔහුට මුහුණ දීමට ශක්තියක් නොවීය. ඔවුන්ගේ භීතිය නිසා, ඔවුන් තම අශ්වයන්ගෙන් බැස, වනය තුළට පලා ගියහ. ඔවුන් තම මළ සිරුරු ද අතහැර ගියහ.

බෝසතා, සතුටින් හා ජයග්‍රහණයෙන් පිරී, මළ සිරුරු දෙසට ගමන් කළේය. ඔහුට දැන් තම බඩගින්න නිවා ගත හැකි විය. ඔහු සතුටින් ආහාරයට ගත්තේය, ඔහුගේ ශක්තිය නැවත පැමිණියේය. ඔහුට දැන් වනය තුළ ජීවත් වීමට ශක්තියක් ලැබුණි.

ඔහු ආහාරයට ගෙන, තෘප්තිමත් වූ පසු, ඔහුට සිහි විය. ඔහුට මනුෂ්‍යයන්ට හානි කිරීමට අවශ්‍ය නොවීය. ඔහුට අවශ්‍ය වූයේ, තම කුසගින්න නිවා ගැනීම පමණි. ඔහුට දුප්පත් දඩයම් කරුවන් ගැන දුකක් දැනුනි. ඔහුට ඔවුන්ට කිසිදු හානියක් කිරීමට අවශ්‍ය නොවීය.

'මම ඔවුන්ට බිය ගැන්වූවාට සමාව දෙන්න,' ඔහු සිතුවේය. 'මගේ කුසගින්න මාව මෙහෙට ගෙනාවා.'

බෝසතා, තවදුරටත් වනය තුළ ජීවත් වීමට තීරණය කළේය, නමුත් මනුෂ්‍යයන්ට හානි නොකර. ඔහු තම ශක්තිය සහ දක්ෂතාවය, තම ගොදුර සොයා ගැනීමට පමණක් භාවිතා කළේය, කිසිදු හානියක් නොකර. ඔහු තම ජීවිතය, සාමයෙන් හා ස්වාධීනව ගත කළේය.

අවසානයේ, බෝසතා, තම බඩගින්න ජය ගෙන, වනය තුළ සතුටින් ජීවත් විය. ඔහු තම ධර්මය අනුගමනය කරමින්, කිසිදු හානියක් නොකර, තම ජීවිතය ගත කළේය.